Stilvallen als voeding voor je leven

De zon gaat onder en de zee blijft er zijn. © Eva-Maria Biss

We weten dat alles constant verandert. Niets in het leven en bij onszelf blijft hetzelfde. Gewoon al het feit dat we groeien en ouder worden, toont dit aan. Lees ook: Alles stroomt.

Dat is ook een belangrijk aspect bij zelfaanvaarding. Je kunt jezelf zowat aanvaard hebben en plots verandert iets helemaal in je leven. Het zal opnieuw een proces van zelfaanvaarding vragen. Opnieuw evolueer je verder als mens.

Hoe gaan we hier nu mee om? Goed afscheid nemen!

Een schitterend artikel hierover is voor mij: “Goed afscheid noodzaak voor vernieuwing loopbaan” van Roel Wink in het tijdschrift LoopbaanVisie nr 1, januari 2011.

Kort samengevat gaat het over de eindigheid der dingen die ons leven raakt. Ons leven zit vol verlies en afscheid nemen. En dit hoeft niet dramatisch te zijn, zelfs integendeel. Het artikel geeft hierdoor een heel interessante invalshoek aan zelfaanvaarding. En ja, ook aan verliesverwerking.

Ik wil je in twee blogdelen de mooiste stukken meegeven. Laat je inspireren!

… “Een afscheid betekent, idealiter, dat we ons afscheiden van het oude en dit loslaten zodat er ruimte ontstaat voor iets nieuws. Eigenlijk is afscheid dus te beschouwen als het nemen van een drempel, een overgang. Het oude is nog niet helemaal weg en het nieuwe is nog niet volledig aanwezig. Dat maakt afscheid nemen tot een proces dat met allerlei gevoelens en vragen gepaard kan gaan. Gaan we daarmee om of daarom heen? … Of blijft er van alles liggen waar iemand later nog over kan struikelen?”

“Afscheid als ongemakkelijke noodzakelijkheid

Phanta Rhei, alles stroomt. Het leven zien als een ononderbroken stroom van verandering. Zo bezien is afscheid nemen eigenlijk aan de orde van de dag. Je ontwikkelt jezelf, de omgeving verandert, kinderen worden volwassen, je verandert van baan, je verhuist.”

“Aandacht besteden aan het thema afscheid is belangrijk om die momenten te leren zien als een betekenisvol deel van de overgangen die gewoon bij het leven horen en die wezenlijk zijn voor onze ontwikkeling.” …

“Ontwikkeling kent een eigen dynamiek en vereist van tijd tot tijd een heroriëntatie op de bestaande orde. Daar hoort soms ook het accepteren van een verlies bij. Er moeten dan zaken worden losgelaten, juist om weer ruimte te maken voor vernieuwing die van binnenuit wil. Net als in de natuur moet er dan eerst worden gesnoeid en vraagt het vervolgens geduld voordat er weer groei kan zijn.”

“In onze samenleving is de oriëntatie nogal sterk en eenzijdig gericht op groei, expansie en activiteit. Dat brengt ons veel maar het betekent wel dat we niet zo goed zijn in het aandacht geven aan afbouw en ervaringen van stagnatie. Bovendien zijn we als mensen dol op de continuïteit. Onze persoonlijkheid zal alles doen om de status quo te handhaven. Dat deel van onszelf beschouwt de wereld graag als onveranderlijk. Toch zijn er ook signalen uit de eigen binnenwereld die duiden op een naderende transitie.” …

“Niets is voor de eeuwigheid, alles is onderhevig aan de levenswet van opgaan, blinken en verzinken. Discontinuïteit kan zich laten voelen als een stagnatie, terwijl het juist kan dienen als voeding voor het leven zelf. Juist omdat we nauwelijks leren omgaan met stagnaties is het vaak moeilijk het als zodanig te herkennen en er de aandacht aan te geven die nodig is. Allerlei verschijnselen die kunnen duiden op een stagnatie als signaal dat er een overgang aan de orde is worden daaro ontkend of hooguit bestreden als symptomen van iets dat ongewenst is. Er ontstaat ongenoegen en onrust en onze eerste reactie is doorgaans er niet teveel aandacht aan te geven. Een eerste reactie om pijn te vermijden. Vervolgens zoeken we nar wegen om het vervelende gevoel zo snel mogelijk kwijt te raken.”

“Fasen van afscheid

Eigenlijk is dit een uiting van de eerste fase die herkend kan worden als mensen een transitie doormaken. De fase van ontkenning. … [we] willen niet aanvaarden dat er echt iets moet worden afgesloten. Er is een overgang aan de orde die spannend is vanwege de ongewisse toekomst.”

… “het proces dat mensen doormaken na het verlies van dierbaren. … mensen hetzelfde soort proces doormaken in andere verliessituaties, … zelfs ook bij een zelfgekozen verandering” …

“Ideaaltypisch doorloop je dan het volgende proces:
- van ontkenning naar erkenning
- van woede naar vergeving
- van negatief onderhandelen naar het accepteren van de realiteit
- van depressie naar expressie (in welke vorm dan ook)
- van doffe berusting naar aanvaarding en nieuw perspectief”

… “Goede begeleiding is daarbij van levensbelang. Het kunnen ontvangen van gevoelens van onrust, ongenoegen en andere mogelijke signalen die kunnen wijzen op stagnatie … is al geen sinecure, ze werkelijk op waarde kunnen schatten zonder de hulp van een betrokken en kritische meekijker is bijna niet te doen. Ik schrijf van levensbelang omdat het belangrijk is … het verlangen dat zich op die manier laat horen te leren verstaan en stagnatie niet alleen als een ongewenst probleem te benaderen maar als hulp, als een oproep om juist daardoor levenskunst te ontwikkelen.”

“In die begeleiding is verduidelijking van transitieprocessen als voorwaarde voor groei en ontwikkeling helpend. Aandacht voor de gevoelens die een rol spelen, zeker ook voor het ongebrip en de boosheid en daar echt contact over maken is belangrijk. Ook de confrontatie met de echte werkelijkheid en tot slot de stimulans tot expressie in welke vorm dan ook … zijn wezenlijke aspecten in de begeleiding. Tenslotte zijn geduld en het niet te snel naar concrete oplossingen willen belangrijk. Uithouden, kunnen leven met de vraag en op die wijze de fase die voorbij is echt kunnen afronden en te voelen welke vernieuwing van binnenuit vorm wil krijgen. Dat is een klus die niet eenvoudig is, maar dat mag nooit een excuus zijn om er maar aan voorbij te gaan.” …

Dit toont voor mij alvast het belang van (zelf)aanvaarding. Deze zelfaanvaarding zorgt voor het rustpunt dat nodig is in die overgang van ‘oud’ naar ‘nieuw’. Ook wel van onze ‘oude zelf’ naar onze ‘nieuwe zelf’. We hoeven niet bang te zijn om stil te vallen hierdoor. Net integendeel maakt het deel uit van onze groei.

We hebben een ‘autonoom ontwikkelproces’ in onszelf, om het met de woorden van Wink te zeggen. Als we loslaten komt het vanzelf naar boven, want het wil van binnenuit vorm krijgen. Vandaar dus ook het belang van jezelf aan te voelen. Aanvoelen waar het rustpunt nodig is, de stagnatie uit dit artikel. En aanvoelen om los te laten en ‘te snoeien’, zoals in het artikel. Het loslaten zorgt ervoor dat duidelijk wordt voor onszelf waar we naartoe willen.

In het volgende blogartikel geef ik deel twee van “Goed afscheid”.

*

Ik hoor graag je reactie op dit artikel!

Mooie woorden … en hoe kun je dit nu concreet in je leven brengen? Door te doen en te ervaren! Ik help je je eerste stappen zetten bij het gebruiken van je eigen innerlijke kompas. Eindelijk mag je jezelf zijn. Waauw, wat een ruimte, wat een rust!

Je hoeft enkel bereid te zijn de reis binnenin jezelf aan te vatten. Ga voor online of live coaching: contacteer me!

Of blijf op de hoogte van de nieuwste artikels via de nieuwsbrief Zebe-zine. Schrijf je nu in.

Eva-Maria